De Heksenkop

Stel je een spookachtig gezicht voor dat oprijst uit de diepten van de kosmos: IC 2118, de Heksenkopnevel, ontvouwt zijn onheilspellend profiel in het sterrenbeeld Eridanus, vlak naast Orion. Gezien in profiel onthult deze etherische structuur wat vreemd genoeg lijkt op het gezicht van een heks, met haar lange kromme neus en puntige kin die afsteekt tegen de sterrenachtergrond.

Op ongeveer 900 lichtjaar van ons verwijderd, strekt deze immense stellaire kraamkamer zich uit over zo'n 50 lichtjaar — een omvang die meerdere keren de afstand tussen onze Zon en haar buursterren zou kunnen omvatten. Wat je eerst opvalt is zijn betoverende blauwe tint. Deze kleur is geen toeval: hij komt van het licht van Rigel, een van de helderste sterren van Orion, een blauw-witte superreus waarvan de intense straling weerkaatst in de stofwolken van de nevel. Deze stofkorrels hebben een fascinerende eigenschap: ze verstrooien blauw licht veel efficiënter dan andere kleuren, precies zoals de moleculen in onze aardse atmosfeer de lucht zijn prachtige azuurblauwe tint geven.

Maar de Heksenkop is meer dan alleen een mooi gezicht voor astrofotografen. Het is een echte kosmische ketel waar nieuwe sterren worden geboren. Diep begraven in zijn draaikolken van gas en stof verbergen zich zeer jonge sterren, vergelijkbaar met wat onze Zon miljarden jaren geleden was. De uitgerekte vorm van de nevel, alsof hij wordt weggevaagd door een kosmische wind, getuigt van de invloed van nabijgelegen massieve sterren waarvan de krachtige winden deze wolken van materie beeldhouwen en vormen.

Ontdekt in 1786 door astronoom William Herschel, maakt IC 2118 deel uit van een veel groter netwerk: het moleculaire wolkencomplex van Orion, een van de dichtstbijzijnde en best bestudeerde stervormingregio's door astronomen wereldwijd.