Embryonevel

Dit beeld duikt in het hart van een grote donkere wolk in het sterrenbeeld Perseus, een van de actiefste stellaire kraamkamers in onze buurt, op zo'n 960 lichtjaar. Gordijnen van stof verbergen er de achtergrondsterren en geven het tafereel zijn inktzwarte diepten.

Iets links van het midden steekt een klein blauwig hart af tegen het zwart: het kreeg de bijnaam Embryonevel. Het is een reflectienevel: ze maakt geen eigen licht, ze kaatst dat van een nabije hete ster terug, een beetje zoals stof in een zonnestraal. Eromheen, weggedoken in de wolk, voltooien honderden jonge sterren van minder dan een miljoen jaar oud hun vorming.

De jongste verraden hun aanwezigheid met krachtige stralen materie. Met bijna 250.000 kilometer per uur weggeslingerd, botsen ze op het omringende gas en doen het oplichten in kleine rode gloeden: Herbig-Haro-objecten. Die strepen duren maar enkele tienduizenden jaren voor ze vervagen; op de schaal van de kosmos betrappen we ze in een flits van jeugd.