Pickering's Driehoek

Deze driehoek van lichtende filamenten behoort tot dezelfde wolk van brokstukken als de Sluiernevel: de resten van een ster die duizenden jaren geleden ontplofte, in het sterrenbeeld Zwaan. Maar hij draagt een eigen naam, om een heel menselijke reden.

Men noemt hem de Driehoek van Pickering. Toch was het niet Edward Pickering die hem ontdekte: het was Williamina Fleming, in 1904, bij het bestuderen van fotografische platen. Fleming behoorde tot de “Harvard Computers”, vrouwen die voor een hongerloon de gegevens van het observatorium uitpluisden. Eerst aangenomen als dienstmeid van directeur Pickering, werd ze een van de scherpzinnigste astronomen van haar tijd. Maar zoals in die tijd gebruikelijk was, werd de ontdekking aan haar baas toegeschreven, en het is zijn naam die is gebleven.

Vandaag doen sommigen haar recht door over de Driehoek van Fleming te spreken. Welke naam ook, deze fijne slierten zijn een scherf van dezelfde schokgolf die al duizenden jaren door de ruimte snelt en het gas op haar weg doet oplichten.

Een woord over de kleuren: het beeld is gemaakt door een filter dat alleen het licht van twee gassen doorlaat. Het roodoranje is waterstof, het blauw is zuurstof. Dat ligt vrij dicht bij wat die gassen werkelijk uitstralen; de tinten zijn bij de bewerking vooral wat versterkt om de filamenten te laten uitkomen.