Stof nabij de pool

Ver van het heldere vlak van de Melkweg, dicht bij de hemelpool, zweven vage okerkleurige stofsluiers. Ze stralen niet zoals een emissienevel: het zijn korrels interstellair stof die het gecombineerde licht van alle sterren in ons melkwegstelsel weerkaatsen. Astrofotografen noemen deze ijle sluiers galactische cirrus, of geïntegreerde-fluxnevel. Ze zijn zo zwak dat er uren belichting nodig zijn om ze zichtbaar te maken.

De helderste vlek, in de vorm van een veer, is LBN 629, de dichtste en best verlichte stofknoop in het veld. De donkere stroken, waar sterren lijken te verdwijnen, vormen een donkere wolk, LDN 1311, dik genoeg om te verbergen wat erachter ligt. Hier en daar schijnen kleine verre sterrenstelsels door de sluier heen, het bewijs dat dit stof doorschijnend blijft.

Dit hele veld hoort bij de Polaris Flare, een uitgestrekt wolkencomplex dat boven het galactische vlak hangt, op ongeveer 490 lichtjaar (de afstand is nog omstreden). Het is een van de best bestudeerde wolken aan de hemel: infraroodtelescopen ontdekten er een netwerk van filamenten en honderden stofkernen, mogelijke zaden van sterren. Toch zal bijna geen enkele ooit instorten. De Polaris Flare is een wolk die bevroren is vlak voor de geboorte van sterren, wat haar tot een kostbare getuige van de begincondities maakt.