Stof en sterrenstelsel

Dit brede veld brengt twee objecten samen die niets gemeen hebben behalve dezelfde richting aan de hemel. Links is de kleine blauwige spiraal, van voren gezien, het Vuurwerkstelsel (NGC 6946), op zo'n 25 miljoen lichtjaar. Rechts is het lange donkere lint dat zich opkrult als de staart van een zeedier de Zeepaardjenevel (Barnard 150), een wolk van koud stof in ons eigen sterrenstelsel, op slechts 1.200 lichtjaar. Daartussen zweeft een sluier van okerkleurig galactisch stof.

NGC 6946 dankt zijn bijnaam aan een record: geen enkel bekend sterrenstelsel heeft binnen één eeuw zoveel supernova's zien ontploffen. Deze spiraal, van voren gezien, vormt sterren in een intens tempo. Hij bevindt zich net achter het vlak van de Melkweg, op de grens van Cepheus en Zwaan, zodat zijn licht ons verzwakt en verrood bereikt door het stof van ons eigen sterrenstelsel op de voorgrond.

Het Zeepaardje daarentegen straalt niet: het is een dichte, koude stofwolk die de sterren erachter verbergt en zijn vorm als een silhouet tekent. Zijn dichtste kernen zijn mogelijke bakermatten van toekomstige sterren. Vlakbij, linksonder, markeert een dichte sterrenstrooiing de open sterrenhoop NGC 6939, op ongeveer 4.000 lichtjaar. De bruine sluier die het hele veld baadt is galactisch stof op grote hoogte, schuin verlicht door het gebundelde licht van de Melkweg. De donkere wolk staat twintigduizend keer dichterbij dan het sterrenstelsel: ze overlappen alleen door een perspectiefeffect.

Stof op 1.200 lichtjaar en een sterrenstelsel twintigduizend keer verder in één beeld samenbrengen vergt een breed veld en veel geduld, want deze ijle sluiers zijn erg zwak. Het beeld telt in totaal 12u30m breedbandbelichting, op afstand verkregen vanuit Texas.