De Tovenaarsnevel

Een gestalte met een kap, naar links gebogen, één arm uitgestrekt: meer was er niet nodig om Sh2-142 de Tovenaarsnevel te noemen. Hij ligt in het sterrenbeeld Cepheus, op ongeveer 7.200 lichtjaar, en strekt zich uit over zo'n honderd lichtjaar. In het hart schittert NGC 7380, een jonge open sterrenhoop die Caroline Herschel in 1787 ontdekte, enkele jaren voordat haar broer William hem in zijn catalogus opnam.

De sterrenhoop is heel jong, amper enkele miljoenen jaren oud, en het is deze hoop die het omringende gas doet oplichten. Zijn opvallendste ster is DH Cephei, een nauw paar O-sterren van elk ongeveer dertig zonsmassa's, die in iets meer dan twee dagen om elkaar draaien. Hun ultraviolette straling ioniseert de waterstof, die rood gloeit, en de zuurstof, die de blauwgroene tint krijgt die in het centrum zo zichtbaar is. De dichtere, donkere linkerrand van de nevel wordt door dat licht weggevreten: de pilaren en franjes die je daar ziet, zijn de resten van de wolk waaruit de sterrenhoop is geboren.

Rechts in het veld licht een tweede, bescheidener wolk eveneens op in waterstof. Zo gezien is het moeilijk om niet te denken dat de tovenaar net een vuurbal heeft afgevuurd. In werkelijkheid zijn de blauwachtige slierten die het hele onderste deel van het beeld doorkruisen en beide gebieden verbinden geïoniseerde zuurstof, een zwak signaal dat vele uren belichting vraagt om zichtbaar te worden.

Deze opname telt in totaal 41 u 30 over zeven nachten in september 2026. Vier nachten luminantie en kleur dienden voor de sterren, drie nachten smalband waterstof en zuurstof voor de nevel. Het resultaat is een zogenaamd HOO-beeld, waarin het rood van waterstof komt en het blauw van zuurstof, met sterren in natuurlijke kleuren.