Emissienevel, Wolf-Rayet-ster · Canis Major

Dolfijnhoofdnevel

Sh2-308 · Sharpless 308 · RCW 11 · LBN 1052

Bestel een print Vanaf 189€

Beschrijving

In het sterrenbeeld Grote Hond, op zo'n 4.500 lichtjaar, zet een reusachtige bel zich in stilte uit in de ruimte. Ze kreeg de bijnaam Dolfijnenkop (Sh2-308), en ze is het werk van één enkele ster, een van de zeldzaamste en gewelddadigste van ons sterrenstelsel.

In het centrum waakt EZ Canis Majoris, een Wolf-Rayet-ster: een kolossale ster vlak bij haar einde. Zo'n 70.000 jaar geleden begon ze haar buitenste lagen af te stoten, en ze blaast nu een wind zo snel, bijna 1.700 kilometer per seconde, dat hij de eerder vrijgekomen materie voor zich uit veegt en opblaast tot een bel van 60 lichtjaar breed, iets groter dan de volle maan aan de hemel. Deze schil licht vooral op in het licht van zuurstof, wat haar de blauwgroene tint en de dolfijnvorm geeft.

Ze heeft ook een zeldzaamheid op haar naam: ze is een van slechts twee bellen van dit type waarvan bekend is dat ze röntgenstraling uitzenden, samen met de Halve Maannevel. Wat de ster betreft, haar lot ligt vast: ze zal eindigen als een supernova, op de schaal van de astronomische tijd.

Maar de dolfijn is niet alleen in het veld. Vlak naast de bel strekt zich Sh2-303 uit, een uitgestrekte waterstofwolk waarvan de gloeiende filamenten aan een koraalrif doen denken. De nabijheid is geen toeval: ook deze wolk wordt deels aangestoken door de straling van EZ Canis Majoris, dezelfde ster die de Dolfijnenkop blies. Waar de bel gloeit in blauwgroene zuurstof, vlamt het rif op in het rood van waterstof.

Sh2-303: de waterstofwolk met de bijnaam “koraalrif”, deels aangestoken door EZ Canis Majoris, de ster die de dolfijn blies.
Sh2-303: de waterstofwolk met de bijnaam “koraalrif”, deels aangestoken door EZ Canis Majoris, de ster die de dolfijn blies.

Het veld herbergt nog twee planetaire nevels, die schillen van gas uitgeademd door veel bescheidener sterren aan het einde van hun leven. De grootste, MPA J0656-2356, tekent een brede, vage ring van bijna 170 boogseconden, tegen de onderrand van de bel. De tweede, PK233-10.1, is minuscuul: een klein blauwgroen schijfje dat men voor een ster zou houden, ware het niet voor zijn kleur en de ster die men er doorheen ziet schemeren.

MPA J0656-2356: een brede ring van gas (bijna 170″) uitgeademd door een stervende ster, tegen de rand van de bel.
MPA J0656-2356: een brede ring van gas (bijna 170″) uitgeademd door een stervende ster, tegen de rand van de bel.
PK233-10.1: een minuscule blauwgroene planetaire nevel.
PK233-10.1: een minuscule blauwgroene planetaire nevel.

Het geheel is zo zwak dat er speciale filters en lange belichtingen nodig waren om het aan de Texaanse hemel te ontrukken, in twee samengestelde panelen. De AstroBin-knop, onder de afbeelding, laat je het veld op volle resolutie verkennen.

Technische details

Locatie :
Rockwood, Texas, USA (Starfront Observatories)
Datum :
23-26/02/2026 + 11-13/03/2026
Hemelcoördinaten :
RA: 06h 53m 53s
Dec: -23° 14' 32"
Acquisitie :
401 x 90s (10h 01m)
Kalibratie :
Offsets + Flats
Montuur :
ZWO AM5
Optiek :
Celestron Rasa 8
Camera :
ZWO ASI2600MC PRO
Filter :
IDAS NBZ-II
Afstand :
4530 lichtjaar
Sterrenbeeld :
Canis Major